Shawshank

KAOMA

Toen onze pupskes laatst 6 weken oud waren kwam de dierenarts. Hij begon om kwart voor acht met het chippen, controleren en enten van de eerste pup en stopte om kwart voor elf met de laatste. Wij zijn blij met onze dierenarts. Iedere pup werd grondig medisch onderzocht, echter wat ons bovenal trof, was hoe hij naar de karaktertjes keek van onze helden. Toch weer verbazingwekkend hoe er 9 verschillende karakters uit zo'n nest naar voren komen. De één is wat vrijpostiger, de ander wat beweeglijker, de één is mak als een lam en de volgende volgt alles heel nieuwsgierig. Wij zijn natuurlijk apetrots. Toch hebben ze allemaal wat gemeen. Ze zijn mensen gewend en vinden ze zelfs heel leuk en daarnaast hebben ze allemaal geweldige karakters. En hoe staat het met de gezondheid van ons grut?

VOORSTE RIJ: BOENK, KAOMA EN SPUNK

Iedere pup kreeg het predicaat prima, maar bij drie pups waren er (restanten van) vlooien zichtbaar. Ontvlooien dus. Tabletjes zijn zeer adequaat maar mogen pas met 14 weken gebruikt worden. Pipetten (doen we altijd bij onze grote honden tegen teken) mag pas met 8 weken. Maar die van ons zijn nog geen 7 weken oud. Wat nu?

Gelukkig hebben ze bij de dierenarts een spray, gewoon het pupje vochtig spuiten en dan wachten tot de haartjes weer droog zijn. Ze mogen absoluut niet met het spul in aanraking komen, dus moeten ze apart worden gezet van de rest. Bijvoorbeeld in een bench. En dat duurt maar een uur. En dat dan 9 keer.....
We gingen de uitdaging aan.
De kamerkennel in de woonkamer werd gesplitst.
Het kleine eerste-nacht-benchje werd uit de schuur gehaald.
De reisbench uit de auto.
De oude kamerkennel werd verkleind in elkaar gezet.
De luiken naar buiten werden dicht gedaan.
Alle deuren in de puppykamer gingen dicht
En zo hadden we 9 ruimtes, Beer mocht namelijk buiten blijven, dat vindt hij heerlijk.
Eerst werd er uitgebreid gevoerd en gestekkerd, de tunnel is een laaiend succes.

BOENK

En toen het tijd werd voor het dutje, werd pup voor pup behandeld en apart gezet.
Alleen..... ze vonden het maar niks. Eerst dat "delousing shit" en toen nog in je uppie ook. Dus begonnen ze een gezamenlijk protest in de vorm van een keihard jankconcert.

ALLEEN ONZE WALIBI LIGT LEKKER TE SLAPEN

Wat we ook probeerden, altijd was er wel één die een concert inzette. Een ongecoördineerd jankconcert van 9 pups. We hoopten van harte dat er niet toevallig zou worden aan- of opgebeld. Ze zouden ons nooit geloven, we leken wel een stel hele gemene gevangenisbewaarders.
Uiteindelijk, na een hele lange zielige tijd alleen achter de tralies, waren ze allemaal ingedroogd en konden ze weer naar buiten om te graven, rollen, grassprieten aanvallen en gewoon genieten van het zonnetje.
En nu? Nu liggen ze allemaal weer prinsheerlijk te slapen in de woonkamer. Mooi tijd om te gaan koken.