Boenk, Oenk, Caramel, Spunk, Kaoma, Walibi, Elmo, Beer en Filou groeien uitstekend. We zijn trots. Inmiddels eten ze brokjes, drinken water, racen ze door het puppyterrein en als klapper op de vuurpijl zitten ze 's avonds gezellig bij ons in de woonkamer.
Ze vinden Oma ook heel leuk. Isa tolereert het als haar moeder komt helpen met groomen, sterker nog, ze vindt het wel makkelijk. De pups zien echter onmiddelijk verschil wie er aan komt lopen, en dat is niet alleen vanwege de tepels. Willow wil wel graag de piepspeeltjes maar het moment dat de eerste pup richting haar tepel loopt, is ze zo snel als ze kan weer uit de kamerkennel.
Morgen maken we de kennel wat ruimer zodat ze overdag zelf naar buiten kunnen. We leggen ook een opvangbak neer met hennepvezel. Dit werkt als een kattenbak om ze nu al zindelijk te maken. Dat scheelt weer bij de toekomstige baas.
Maar bovenal worden het schattige wolbaaltjes met dikke buikjes, ookal hebben we ze recentelijk ontwormt.
We wegen ze nog steeds dagelijks en voeren alles daarna alles in. Beer is inmiddels al 7 pond en alleen de dames zijn nog minder dan 3 kilo maar groeien ook gestaag door.
Over een maandje zijn onze pups alweer toe aan een nieuw mandje. En dat terwijl ze pas net voor het eerst naar buiten zijn gegaan.
Ze gaan nu een paar keer per dag naar buiten en morgen of overmorgen verbouwen we hun verblijf dusdanig om dat ze niet alleen overdag naar buiten kunnen maar 's avonds ook bij ons in de woonkamer kunnen zijn. Naast alle geluiden die ze nu de hele dag horen komen daar dan ook onze kookgeluiden bij. Daarnaast krijgen ze nog meer te maken met ons roedel. Die komen nu al regelmatig buurten.
Verder groeien ze flink door, de meesten zijn al meer dan 3 kilo. Ze eten al vast voedsel en gaan flink op onderzoek. Het leukste is om te zien hoe ze onderzoekend en probleemoplossend handelen. Of ze nou checken hoe een teen smaakt of blaffen naar een krukje, het wordt steeds leuker.
Er zijn inmiddels al zo veel vreemde handen geweest dat ze niet meer echt onder de indruk raken van het zoveelste bezoek.
Mochten er nog knuffelaars onder de vaste lezers van deze blog zitten, maak gauw een afspraak want voor je het weet, zijn ze weer weg.
En weg gaan ze, alhoewel we daar nu nog niet aan willen denken. Ze zijn veel te leuk! Er is inmiddels een advertentie op Marktplaats gezet, vol schattige foto's, dat dan weer wel. Klik voor de link op hierop
De pupjes waren gisteren precies vier weken oud. Op hun verjaardag werd het tijd voor de volgende grote stap; allemaal voor het eerst naar buiten. Wat een geweldige pups zijn dit, ze zijn niet bang en komen vrolijk over de drempel. We helpen ze een beetje naar de voerbak en hup, het feest is compleet.
Ze worden gevoerd op een bordes en daarna mogen ze de jungle verkennen. In één woord; GEWELDIG. We vermaken ons kostelijk en de pupskes ook.
En bij een verjaardag hoort een cadeautje. Ze zijn allemaal van hun minihalsbandjes overgestapt naar nieuwe grote bandjes. Lastig dat je ondanks de felle kleuren nog niet ziet wie het is, omdat hun pels enorm dik wordt en je dus twee keer moet kijken voordat je weet wie wie is.
Eergisteren hebben we ze voor het eerst bijgevoerd. Een verukkelijke mousse uit blik, speciaal voor pupskes.
Ze vonden het prima te eten en kropen zelfs volledig op de schoteltjes.
We zijn nog bezig met de juiste hoeveelheid en samenstelling van water en toekomstige brokjes. Vooralsnog alleen de mousse met wat lauw water.
Let vooral goed op het gesmak.
Het leukste vinden we hoe ze al met elkaar aan het spelen zijn. Ze schudden als ze de poot van broer of zus beetpakken. Ze kwispelen als ze ons zien. Ze vallen Isa's oor aan. En dat alles terwijl ze nog nauwelijks kunnen staan.
En hier zijn nog een paar mooie foto's van de kleintjes. Mooi om de eerste individuele serie met twee weken te maken. Toevallig zat ik gisteren op de blog van Isa's moeder Vanoux's pups. Daar kwam ik een foto tegen van onze Willow en Gabber met twee weken oud (ze heetten toen anders). Ik kan je vertellen, die twee wekenfoto zegt nog niks. Gabber en Willow stekkeren lekker rondom het huis en ze lijken totaal niet meer op de portretjes van toen. Dat neemt niet weg dat het erg leuk is om deze plaatjes hier neer te zetten.
WALIBI
Onze Walibi had geen zin in een foto. We deden er lang over om dit te bereiken. Ze had als eerste de oogjes open.
Toen moest onze jailbird Spunk in de herhaling. Die andere foto was een toevalstreffer. Nu echt poseren Spunky
SPUNK
Onze Beer was zoals altijd de rust zelve, hij sliep nog net niet door met zijn 1670 gram.
BEER
We sluiten af met Filou. Wat een mooie hond wordt dit. Ze was de eerste die begon te lopen en is nu al de beste. Je kunt het eigenlijk geen lopen noemen maar ze doet het al erg goed.
FILOU
Alleen onze Caramel moet nog geportretteerd worden, maar hij bleef gisteren tijdens het wegen zelfs gewoon doorslapen. Die konden we echt niet fatsoenlijk op de foto zetten. Caramel, we wachten wel.
Het is tijd om de individuele koppies eens beter te bekijken. De oogjes zijn bij allemaal (bijna) helemaal open. Schitterend en zo vertederend.
Dit is Kaoma, ze was nog zo diep in slaap. Ik geloof dat ze niets heeft gemerkt van het nemen van de foto, het vijlen van de nageltjes of het testen van het eventueel te strak zitten van haar rode halsbandje. Jammer dat je op deze foto niet goed ziet dat ze haar oogjes al open heeft. Maar ja, je gaat ook geen lief slapend pupje wekken alleen maar voor de oogjes.
KAOMA
ELMO
Elmo en Boenk poseren keurig. Dit zijn zulke leuke lieve pups. Iemand gaat hier heel blij mee worden.
BOENK
SPUNK
.
Net zoals bij de geboorte doet Spunk anders dan de rest. Tijdens het schoonmaken van de werpkist verplaatsen we de pups even naar een kamerkennel. Spunk is van de Jailhouse Rock. Maar toch gewoon doorslapen, hè.
De pups zijn nu bijna twee weken oud. Ze groeien goed en wij slapen weer in ons eigen bedje. Met een beeldscherm naast het bed en de camera op de pups gericht. Van de drie deuren die ons bed scheidt van de pups, zit er maar één dicht. We kunnen dus alle bewegingen goed zien en al het gekerm goed horen.
Ik laat een rijtje foto's zien. Rondom de geboorte en van een paar dagen terug. Vind je het gek dat ze nu al 3 keer zo zwaar zijn?
De groei is het duidelijkst te zien aan de poten van Isa. Kwamen ze eerst halverwege haar achterpoot, nu zijn ze hier al bijna net zo lang.
Een ander supernieuwtje is dat de oogjes langzaam open gaan. Kleine zwarte blinkende kraaloogjes. De blijdschap die je dan ervaart is niet te omschrijven, we kunnen bijna wel janken, zo mooi.
Dan heb je zo'n pup in je handen en dan kun je niets anders zeggen dan dat het een hele mooie hond is, waar we supertrots op zijn.
En wat betekent de titel BB nou weer? Brigitte Bardot? Berend Boudewijn? Bieber Bibbers? Ben Benieuwd?
Nee, in ons geval Bolle Buikjes.
Het moment dat we de buikjes bol zagen worden wisten we dat er goed gegroeid werd.
Dit is een uitzonderlijke foto, alle negen aan de tiet. Voor de toekomstige eigenaren (de helft van het nest is al besproken) hier komen ze van links naar rechts.
Walibi, Filou, Unk, Kaoma, Spunk, Boenk, Elmo, Beer en op rechts ligt Caramel.
Allemaal bolle buikjes aan het kweken.
En Isa is van de grote schoonmaak. Al tijdens het drinken van de pups begint ze ze niet bepaald zachtzinnig te likken, dit wekt de werking van de darmpjes op en ze werkt het afval netjes weg. Zo houdt ze de werkpkistomgeving mooi schoon.
We hebben een mijlpaal te vieren; Alle pups waren vanmorgen zwaarder dan 1 kilo. Beer spant de kroon maar hij wacht tijdens het voeden keurig tot de eerste hectiek verdwenen is en haakt dan aan en vult zijn Bolle Buik.
De vier kleintjes worden dus altijd aan de beste tiet gelegd, dat zie je mooi op de foto.
Omdat wij beiden een volledige baan hebben, maken we gebruik van babysits. Het hebben van huisdieren betekent dat je moet organiseren. Met pups is dit vangnet van wezenlijk belang. In de dagelijkse praktijk betekent het dat onze honden worden uitgelaten terwijl wij naar werk zijn.
Tijdens het krijgen en hebben van een nestje zijn ze onze topknuffelteam. Mede dankzij ons knuffelteam zijn de hondjes volledig gewend aan het te worden opgepakt en geknuffeld te worden. Het socialisatieproces gaat een stuk eenvoudiger omdat ze vanaf dag 1 al te maken hebben met "vreemde" geuren. Pupkijkers willen ook graag knuffelen en tegen die tijd zijn de hondjes het gewend en zijn pupkijkers verbaasd over hoe schattig het allemaal is.
Zonder ons topteam kunnen wij niet doen wat we doen. Af en toe zie je op foto's een jas of een hand, bijna gegarandeerd ons team. En dat doen ze al 3 nesten lang. En de pupkopers weten ervan maar ze krijgen ze zelden te zien.
Tijd om deze dames eens in het zonnetje te zetten.
Nou toch allemaal eindelijk eens volop in beeld!
Wij kunnen altijd een beroep op ze doen en mocht er tijdens hun aanwezigehid iets opmerkelijks aan de hand zijn, dan schromen ze niet om contact met ons te zoeken.
Hoofdzaak is dat het ons rust geeft om, juist in die eerste dagen, even samen te eten of even een lap door de rest van het huis te halen.
Gelukkig vinden ze het geen straf om naar een stel pups te kijken en ze beurtelings eens op te pakken en kusjes en knuffels te geven. Precies wat we zeggen; hoofdzaak.
Alles gaat goed met Isa en haar pups. Ze zijn nu pas één week oud en toch al zo enorm gegroeid. Beer is nu ruim 1 kilo, we hebben besloten te gaan stoppen met de nachtwake als de kleinste 1 kilo is.
Voorafgaand aan de worp hebben we ons druk gemaakt om de werpkist. Was de oude werpkist eigenlijk te laag, te log en kapot aan het gaan, en nieuwe zou zeer welkom zijn dus we zochten een ander.
Via Marktplaats en onze kennelbouwer konden we de mooiste werpkisten krijgen. Echter, of ze waren te duur of ze hadden een bodem.
Onze puppykamer is individueel te verwarmen via vloerverwarming en wij kunnen dus geen bodem gebruiken. Uiteindelijk hebben we de Black en Dekker maar op de Head en Shoulders gezet en hebben samen een mooie kist gebouwd.
Er is vijf keer gelakt, 16 keer geboord en flink geschroefd maar toen was het helemaal klaar voor de pups. De lange zijde was 1 meter en de korte 80 centimeter, De antidoodrukstangen hadden we op 8x8 cm en 10 x 10 gemaakt, ze moeten immers over elkaar kunnen schuiven.
Al snel na de geboorte bleek dat de stangen te laag zaten en dat de kist eigenlijk te klein was. Isa kon niet goed uitgestrekt liggen. Dus, terug naar de doe-het-zelfzaak en opnieuw boren en schroeven. Het lakken komt wel als we de kist weer uit elkaar halen en vervangen door een hondenmand.
Onmiddelijk merkten we verschil, Isa was veel relaxter en dat had meteen weerslag op de pups. Gelukkig, want dan groeit alles sneller en kunnen we weer samen 's nachts slapen.
De eerste 3 dagen zijn cruciaal voor het overleven van de pups. Ze zijn heel kwetsbaar. We wijken dan ook geen seconde van hun zijde. Heel belangrijk is hier het in de gaten houden van het gewicht. Puur analyseren dus. Met name Kaoma en Beer.
Zat de rest keurig tussen de 4 en 5 ons. Kaoma woog maar 360 gram en Beer 570. Honden zijn zoogdieren en die vallen na de geboorte vaak even iets af. Bij zo'n kleintje wil je dat niet en bij zo'n grote kan dat levensbedreigend zijn. Zodra we merkten wie er niet hard genoeg groeide legden we die "aan de tiet". Isa's melkproductie was prima op gang maar je ziet dat de groten de kleintjes nog wel eens wegduwen. Niet bij ons nest dus. Na drie dagen zag alles er prima uit. De eerste hobbel was genomen. We houden ze nog steeds dag en nacht in de gaten en we leggen nog steeds de zwaksten aan de tiet, echter het levensbedreigende is er nu vanaf.
De eerste dagen wogen we twee keer per dag. Met behulp van kleurcodering kun je in een oogopslag vaststellen wie van de tiet kan en wie eraan moet. We houden sowieso standaard de zwaarste en de lichtste bij. Maar we kijken ook naar percentages van groei. Een pup die maar 5% groei vertoont bij de eerste 5 keer wegen, kwam in alarmfase terecht. We houden tot de gram nauwkeurig bij wie er veel en wie er weinig aankomt. Te snel is niet goed maar te langzaam ook niet. Mooi voorbeeld is Filou die pas na 4 dagen echt begon te groeien. Unk die maar erg traag groeit en even achterbleef bij zijn gewichtsgenoten. Eén dag speciale aandacht en alles loopt weer op rolletjes. En dan Elmo die bijna volgens het boekje groeit. Allemaal groeien ze in vlagen, soms komen ze "te veel" aan om de volgende dag weer te stagneren. Niet erg, daarom houden we dit zo in de gaten.
En wat doen ze als ze niet aan de tiet hangen? Dan hangen ze in de hangmat. Nu al hangjongeren dus.
Dit zomerse liedje heeft alles te maken met het 5e geboren pupje. In het tweede couplet zingt de zangeres als tweede regel heel duidelijk de Nederlandse zin: "Waar is toch dat zebrahondje voor?" Toen dit bekend werd, vroegen veel mensen zich af wat een zebrahondje is. Veel Golden Retrieverfokkers weten wat een zebrahondje is. Sommige pups komen gestreept ter wereld, dat is dus een zebrahondje.
Het 5e pupje was een zebrahondje en dan past er maar 1 naam: Kaoma, ze was heel klein, maar 360 gram en ons eerste teefje.
Op de rug zie je nog duidelijk de streepjes zitten.
Na een half uurtje kwam het tweede teefje. Voor de vaste lezers, dit is Walibi (uiteraard krijgt ze weer een blauw bandje)
Toen moesten we bijna een uur wachten en er kwam weer een reu. In navolging van Caramel leek Elmer Fudge wel leuk, dit werd direct verbasterd naar Elmo. Elmo een hele mooie stabiele reu vanaf de eerste minuut.
En weer moesten we lang wachten, Isa kreeg echt een uitputtingslag te verduren. Er kwam een hele dikke hond. Maar liefst 570 gram!! Daar past maar 1 naam voor: Beer.
En weer begonnen we ons na bijna een uur ernstig zorgen te maken. Eindelijk kwamen er weer persweeën. Als het te lang duurt voordat de pup er is, kan het stikken in het waterzakje wat iedere pup voorziet van zuurstof. De aanmaak van de zuurstof stopt echter als de pups zich naar de geboortegang beweegt en dan lijkt het op de fles van een duiker die op raakt.
Het zakje van deze pup was nog helemaal gaaf. Niets bewoog. Zou het zijn gestikt? Isa maakte langzaam (werkend vanaf de navelstreng naar voren) het zakje los. Nog bewoog er niets. We zaten al klaar om een eventueel dode pup uit de werpkist te halen maar konden alleen maar wachten.
Opeens bewoog er een pootje, dat kan gewoon een reflex zijn. Toen bewoog het buikje een keer. Weer gebeurde er niks. Het leek eindeloos lang toen ineens het bekje openging en er naar adem werd gehapt. Het ribbenkastje begon te bewegen en we keken elkaar megablij aan. Deze donderstraal leefde, een teefje, was gezond en alles deed het. Wat een enge minuten, ons hart stond echt even stil. Het Franse woord voor donderstraal/ boefje/ deugniet is Filou.
Lieve Boenk, Unk, Caramel, Spunk, Kaoma, Walibi, Elmo, Beer en Filou, Welkom in deze wereld!
Wij zijn van de generatie die heeft gesidderd bij de jeugdserie "De Vloek van Woestewolf" uit de jaren '70. Geschreven door Paul Biegel en een enorme hit. De serie was echt doodeng. Hij werd uitgezonden op zondag, vlak voor Studio Sport. In de serie komen twee rovers voor, grote kerels met een klein hartje. Ze heten Oenk en Boenk. Door toeval hebben we kort geleden de hele serie weer eens teruggezien. Nog steeds erg goed! Het bracht ons op een leuk namenidee.
De bevalling van dinsdag 30 juli;
Om 11.11 kwam een grote reu tevoorschijn. Dit was Boenk. kort daarna weer een reu, dit werd Unk (we hebben de schrijfwijze iets gewijzigd, nu lijkt het één of andere oernaam). Even later kwam er weer een reu. Ook al zo groot. Deze hebben we Caramel genoemd, vinden we een mooie naam voor een Golden. En om het uur vol te maken kwam er kort na de middag weer een reu. Deze reu was anders dan de eerste drie pups.
Na de bevalling bleven de eerste drie (en de volgende 5) even liggen voordat ze aanstalten maakten om op zoek te gaan naar een tepel van mama. Echter deze vierde pup begon direct bij aankomst vol vuur richting tepel te kruipen. We hadden een andere naam in gedachten maar dit was een hondje met pit. Vandaar de naam Spunk! Onze Isa gunde zichzelf nauwelijks rust. Pup nummer 5 kwam om 11.25 uur, eindelijk een teefje. Heel klein maar alles erop en eraan. Toen kwam het lange wachten en zo snel als de eerste 5 er waren.... zo lang moesten we wachten op de rest.
Het was een bevalling volgens het boekje. Om kwart voor elf kwam ze vertellen dat het eraan zat te komen. We hebben de andere honden naar de grote buitenkennel gedaan en hebben de weegschaal op de grond gezet, opschrijfboekje bij de hand en verder lag alles al klaar.
Het eerste hondje kwam om 11 over 11. 's Middags om 15.46 nummer 9.
